wlkpHufiec ZHP Poznań – Stare Miasto utworzony został 20 listopada 1960 roku (Rozkaz Komendanta Chorągwi Wielkopolskiej L. 40/60) i przyjął imię Powstańców Wielkopolskich 1918/1919.

Powstał z połączenia wcześniej działających hufców:

  • I Hufca Harcerskiego Poznań – Garbary,
  • IV Hufca Harcerskiego Poznań – Stare Miasto im. Powstańców Wielkopolskich 1918/1919
  • V Hufca Harcerskiego Poznań – Śródmieście.

Harcerstwo na tym terenie swoimi korzeniami sięga roku 1912. Wtedy właśnie, na przełomie sierpnia i września odbył się pierwszy kurs skautowy poprowadzony przez Tadeusza Strumiłłę i Jerzego Grodyńskiego, przybyłych do Poznania na zaproszenie Ksawerego Zakrzewskiego – pierwszego zastępcy prezesa Związku Sokołów Polskich w Państwie Niemieckim. W ramach prowadzonego szkolenia w dniu 7 września 1912r. odbywa się pierwsza harcerska wycieczka i biwak skautowy do m. Babki pod Poznaniem. Zapłonęło tu po raz pierwszy harcerskie ognisko i po raz pierwszy zaśpiewano w Wielkopolsce „Rotę” Marii Konopnickiej. Odbyła się również gra terenowa. Po kursie utworzono przy „Sokole” Poznańską Komendę Skautową, która działała w konspiracji. Komendantem został dr Ksawery Zakrzewski.

W dniu 17 października 1912r. z inicjatywy Cezarego Jindry odbyło się zebranie organizacyjne w mieszkaniu Henryka Śniegockiego przy ul. Półwiejskiej 13 – obecnie 11 (na tym domu w roku 1982 umieszczono tablicę pamiątkową). Na zebraniu sformowano pierwszy zastęp skautowy, nazwany „POZNAŃ” (był to niezależny ruch skautowy), a uczestnicy i jego członkowie: Cezary Jindra, Wincenty Wierzejewski, Leonard Skowroński, Józef Wolski, Henryk Śniegocki i Witold Gruszczyński złożyli przyrzeczenie skautowe. Zastępowym został Cezary Jindra, a Wincenty Wierzejewski jego zastępcą.

Strony: 1 2 3 4 5 6